ME

Remember M

 Remember E

And take together

Remember ME

امید ۲ صبح ۲۶/۶/۱۳۸۹ 

You have a lovely face

And  

A lovely heart

But

You don’t want to agree

Think that you can’t be a lover

But

You have to know that

Our life don’t mean without love … without love. Do you know

So try … so try … so try … not for me only for yourself.

When I will see your lovely life

Then

I will leave my life very very  very  simple.

You know: always love is life and life is love.

But I didn’t know and I didn’t understand this subject.

So I have to go…I have to go.

I have to go … I have to go …!!!

 Where? … Just heaven!!!

The heaven is only place for me.

But there is lonely for me too.

I was all alone in the world also heaven is a lonely place for me.

 Because:

I didn’t want to be a lovely in the world and I was not a lovely in my life.

But you can …

 So try … so try …

Just for life and love and felling.

This is a real heaven.

We don’t lovely life without love.

This is real heaven.

Love mean is see another.

So see well. See great.

And forgot … yourself.

This is love means and this is real means heaven.

 Omid 4:AM Friday (2010/09/17) – (1389/6/26).

چگونه در حالی که تو در غم فقر و محرومیت ،

خویشتن می بازی ،

من هم درد ، خویشتن نبازم .

چگونه در حالی که تو در سیاهی شب زندگی ،

خویشتن می فروشی ،

من هم درد ، خویشتن نفروشم .

چگونه در حالی که تو در نگاه غمگین و نومیدانه ات به آینده ،

خویشتن میکشی ،

من هم درد خویشتن نکشم .

من با تو آمده ام ، با تو زنده ام ، با تو می رویم ، و با تو می میرم .

من انسانم ، انسانم ، انسانم ، ... ، انسان .

چگونه ، وقتی تو در قبال تکه ای نان ، ارزشها را به سجده وا میداری ،

من درغم ات ، بر روی زمین ،

به سجده نیفتم .

چگونه وقتی ، در قبال همنوعت برای نیازها ،

انسانیتت را فراموش میکنی ،

من به این عمل انسانی ات ، سر فرود نیاورم .

من با تو آمده ام ، با تو زنده ام ، با تو می رویم ، و با تو می میرم .

من انسانم ، انسانم ، انسانم ، ... ، انسان !

جوانه های غم را ،

با برخورد ناملایمت ،

در ضمیر دلم قرار مده .

با عشق سخن آغاز کن ،

و در پی آن ،

جوانه های شادی را ،

با برخورد لطیفت ،

در ضمیر دلم قرار بده .

( امید – یزد 3/1/1367 )

جلوه های عشق را ،

در پس امواج نسیم صبحگاهی ،

به دست تقدیر می سپارم .

و سپس ، فراموشی ،

این نعمت بزرگ ،

تنها یادگار زندگی من است .

( امید – تبریز 28/4/1369 )

آرزو دارم زودتر بمیرم ،

و بر در بهشت رضوان ، از هم اکنون ،

به بسط بنشینم .

و بر درش ، یک ریز و پی در پی ،

خنجر پر درد وجودم را ،

چون ضربه ای مهیب ، بکوبم .

تا شاید باشد ، ز این همه بن بست ها ، مرا حاجتی .

جویباری از دل غمگین ما جاری ،

بر نشیب راه زندگی ،

غلتان ، حیران ، مبهوت ،

به سوی بیکران معبود ،

که ندانم چیست ، ندانم کیست .

با نهیبی به خویش ، فریاد برآوردم ،

ای تو ای نقاب انسان ، بر چهره دل زوجود ،

به کجا این رسم نگارند ، که چرا من نروم به فراز ، به بلندی .

به آنجایی که هر نشیبی ، که همیشه در آنم ، فرازی دارد .

و من همیشه و همیشه ، زتلاشم ، ز گذر از قلوه و سنگ ، زنشیبم .

و تو زسکوتت ، زآرامشت ، زبی دردت ، همیشه در فراز .

به درستی مگر نه این است که من ،

 در مسیر جویبار غمها ،

دردها بر خویش میخرم .

و تو بر قله سعادت زندگی ، بر من میخندی .

و از آبشار در حال سقوط من ، حیات خویش را ،

در دریاچه جویبار غم من ، تداوم میبخشی .

آخر به کجا این رسم نگارند ، ای دوست !

( امید – ساعت 11 صبح 31/1/1365)

Only one sin

Written by: a.k.a. omid

In my opinion, in our life cycle, we have just one sin. It’s robbery.

Every other sin is a variation of robbery.

When you kill a person, you rob a life.

When you tell a lie to somebody, you rob somebody’s right to the truth.

When you strike somebody, you rob somebody’s right to the safety.

When you don’t work very well, you rob productivity.

And we can use more examples about the sin of robbery

Based upon the book by: khaled hosseini

Omid - Sep 17 2009

دنياي كوچكي را تجربه كرده بود و در اتاق محقر ۹ متري ، با سه خواهر و پدر و مادرش زندگي به انتها ميبرد . اما عرق خجالت بر تمام وجودم مستولي گشت ، چراكه بيان دنياي كوچكش بسيار بزرگتر از دنيايي بود كه من در آن سير و سلوك كردم و نفهميدم آنچه كه او با اين سن كم  و با اين دنياي كوچكش دريافته بود .

نامش را درد گذاشتم و روابط و حس رويائيش نسبت به پدر و خواهرانش را در آن اتاق ۳ در ۳ به تصوير كشيدم . گرچه آنچه را كه در آن شب پر از درد و آه به نوك قلم رساندم ، همه آنچه نبود كه در عمق وجودم  تا به حال با من همراه بوده است . اما چه كنم كه ناتوان و ضعيف هستم . به راستي مگر ميشود لحظه لحظه تمامي آن احساسات ،  رنجها ،  رؤياها و دردها را به تصوير كشيد .

واقعا ما كجا هستيم ، جز ناكجا آباد ...!

درد

نامم درد است ، نامي بهتر نيافتم .

به سني رسيده ام كه نامم را درك ميكنم .

تا از اتاق ۳ در ۳ خانه يمان برايتان سخن بگويم .

وقتي كودك بودم ، ۵ ، ۶ ساله ،

تو كوچه ها پرسه زدن ،

تو آشغالها چرخ پيدا كردن ،

ميله وصل كردن به چرخ و راه افتادن تو كوچه ها كارم بود .

عصمت و كبرا و نازنين ،

سه خواهر كوچك من ، هر سه بودن :

ريقو و بدقواره .

بد قواره گفتم ، بدين معني :

شكم بادكرده ، موها پريشون ، گل گفتي يك سال شونه نكرده .

رنگ صورت زرد چون زردچوبه ،

دماغ هر سه گنده چون بابا ، برعكس دماغ من كه كوچيكه چون مامان .

آخر نگفتيد ، اين خواهرها ، عصمت و كبرا اسمشون ،

نميخوره به سومي يعني نازنين .

 فقط بگم ، عصمت و كبرا نيومدن به دنياي شهري نازنين .

اما نازنين ده و نديده ،

اما خرابه شهر و رو گوشت ريخته شده بابام ديده ،

و از اين موهبت بي نصيب نشد و شد نازنين !!

بازي من با بازي خواهرها جدا ،

آب ماها نمي رفت تو يك جوي يك جا .

برعكس من و خواهرها ، هستن جوي بالاها با جوي پايين ها ،

چراكه جوي بالاها ، با آشغالهاي اونا ، يعني غذاهاي ما ،

ميان پايين تو جوي ما ، يكي ميشن ، بدون تفرقه ،

ميزنن با هم زبيرون ، از خوشحالي از هر لبه : لجنها ،

چون فواره از هر كوچه يا پس كوچه .

بازي اونا تو اين درياي راه افتاده ،

سفره انداختن و روي آب نشستن و با بازي قلابي ،

 زندگي رو هوا راه انداختن .

بازي من و همقطارها ، چون اولش كه گفتم ، روي زمين .

زمان مي گذشت ، عين برق و باد ، به جلو .

سن مي گذشت ، چون بخار آب ، بدون گرمي ، به بالا .

تا اينكه شدم به اين سن و سال .

كه دارم ميگم با شما سخن .

از اين مدتي كه بر من گذشت ،

چيزي نيافتم ، جز يك سئوال ، كه تا به حال ، نيافتم جواب .

از اين بگذريم كه تو زندگي ، بايد باشه ، كه تا حالا بوده تو كتابها ،

آسايش و راحتي ، تا نباشه ناراحتي .

اتاق زياد با تو هالي ، تا نباشه ناراحتي .

حقوق خوب با مرخصي ، تا نباشه ناراحتي .

بطور كلي ، هر راحتي ، مياره يه مشت فكر عالي .

با اين چيزا ، كه نبوده براي ما .

نميخوام برم سراغ همه ، فقط ميگم :

هنرمند ، نه شاعره ، نه كاتبه ، نه كس ديگه .

هنرمند باباي منه كه بايد پرسيد ؟

چطور تونست باباي ما ، جا بده ماها ،

اين همه سال تو يك اتاق ۳ در ۳ .

 بشارت ميدهم ،

ز هر نگاهم حكايتي ،

حكايتي ز درد .

ز آن خامي كه پخت ، و سپس ،

با حذف حرارت خويش ، بر كف ظرف داغ اجتماع از التهاب افتاد .

حكايت ميكنم ،ز موج پر تلاطم اين جمع خموش ،

كه در پس پرده خموشش ، ز موج پنهانش ،

طوفان را حاكي  ،

و نويد حمله و كوفتن بر ساحل قاري بود .

كه بر سخره ها و موانع خواهد تاخت .

اما افسوس ، كه در نهايت آرام ،

بر سطح شنها نشست مي كند .

و اينجاست كه :

بشارت ميدهم ز هر نگاهم حكايتي ،

حكايتي ز درد ،

 حكايتي ز درد نشست و افول موج در دل شنها ،

حكايتي ز سرنوشت رايج انسان :

جهل ،

سپس طغيان و آگاهي ،

و چه دردناك ، در انتها :

ركود و انجماد به نشانه مصلحت ،

كه جز نشست در دل شنها نيست .

و اينجاست كه :

بشارت ميدهم ،

ز هر نگاهم حكايتي ،

حكايتي ز درد ،

ز درد فراموشي اماممان علي .

از قلب پر مهر مادر ،

جز كتمان حقيقت ،

در پنهان كردن گناه فرزند ، 

سخني نتوان گفت .

و از قلب آينده بين پدر ،

جز بيان حقيقت ،

 بسان كوهي استوار ،

در قبال گناه فرزند ،

سخني نتوان گفت .

پس بدانيم ، قدر اين پدر و مادر را

حتي به پنهان ،

چه به ، به آشكارا .

بديدم در گذر اشكي

كه ريزد بر دل آتش

بسازد شعله ور آن را

و ميگويد همين بس :

چرا اينك بدين سان

سرنوشتم بايدم باشد

براي به به و چه چه ، ز اميالها

سرنوشتي جز در اين ، آتش نشستن

كه آخر من چرا با اين هواي دلپذيرم

در دل قلبها

و با اين ارزش بالا

در اين درياي قيمتها

بايد شوم ، كباب در اين همه موردها

به آخر گفته اند گريه كند آرام دل ها را

از اين بهتر چه حاصل از براي ما

كه باشد گريه هم در من ، به جز پرواز آتشها

كه حاصل جز نشان نيستي

ز اين گريه فراوان ها ،

ز آن پرواز آتشها !

كه حاصل جز نشان نيستي

ز اين گريه فراوان ها ،

ز آن پرواز آتشها

كه حاصل جز نشان نيستي

ز اين گريه فراوان ها ،

ز آن پرواز آتشها !

براي تو بهترين لحظات را

آرزو كردم...

با خدا بر سر موفقيتت قمار كردم

قماري عاشقانه

قماري از سر صدق و صفا

 شور و شيدايي را صدا كردم و ... برايت دعا كردم

ميدانم كه قمار باز هميشه بازنده ست

اما قمار با خدا ...

كداميك بازنده اند....!

به نظر من شيشه يكي از عجايب 8 گانه است

شيشه يكي از زيبائيهاي خلقت به دست مخلوقي به نام بشر

شيشه يكي از مظاهر زيباي هستي و نشان از خداوندي خدا

چرا؟

چرا شيشه پديده اي به اين زيبايي است؟ ...  ادامه مطلب ...