به نظر من شيشه يكي از عجايب 8 گانست

شيشه يكي از زيبائيهاي خلقت به دست مخلوقي به نام بشر

شيشه يكي از مظاهر زيباي هستي و نشان از خداوندي خدا

چرا؟

چرا شيشه پديده اي به اين زيبايي است؟

نكته اول

اجازه دهيد از يك رابطه رياضي و فيزيك شروع كنم

تنش = نيرو / سطح

به عبارتي تنش عبارت است از نيرو هاي وارده بر يك سطح مشخص

انسان مشابه همه اشياء دائما در معرض تنش هاي مختلفي است كه به روح و جسم خود وارد ميشود . تمامي تنش ها ي روحي وارد بر درون آدمي ، چنانچه كنترل و حذف نشود انسان را در مرز و آستانه بيماريهاي روحي و رواني و نهايتا ديوانگي قرار خواهد داد

مرز شكست يك انسان نسبت به حالت طبيعي خود ، همان مرز شكست  بيماريهاي روحي رواني است . به عبارتي وقتي همديگر رو ميبينم ، در ظاهر، در حالت نورمال و طبيعي به نظر ميرسيم - اما واقعيت جز اين است زيرا درون تك تك ما انسانها پر از تنش هايي است كه بر جز جز پيكره ما و بالاخص روح و روان ما وارد ميشود . اما آستانه تحمل انسان معمولا بالاست و خم به ابرو نمي آوريم - به عبارتي ديگر، وقتي ديگران با ما مواجه ميشوند ظاهري آراسته و غير شكننده ميبينند - چرا كه درونيات ما معمولا و در حالت طبيعي در برون و ظاهر ما هويدا و آشكار نميگردد . و اينجاست كه هنوز در محدوده طبيعي قرار داريم و هنوز به مرز آستانه شكست  نرسيديم

اما وقتي كه تنش هاي دروني و نيروهاي مختلف وارد بر روح آدمي آنقدر زياد و به مرز آستانه شكست روح آدمي ميرسند - ترك و شكست را دفعتا در سيما و ظاهر و رفتار همديگر به راحتي ميشود ديد

معتقدم انسان در ظاهر اجتماعي خود دفعتا ميشكند و ترك عميق ميخورد -  ولي فرايند اين شكست و اين ترك روح وجود آدمي تا قبل از آن معمولا قابل تشخيص نيست

نكته دوم

معمولا انسانهاي خوب چقدر سهل و ساده اند

چقدر راحت ميشود از ظاهر آنها عبور كرد و دنياي پشت آنها را ديد

پيچيده و رنگارنگ و تيره و تار نيستند

مظهر صداقت پاكي و صفا و دوست داشتن و سمبل عشق اند

آنقدر وجودشان بركت و نعمت و محبت و عشق  است كه اصلا تظاهر و ريا و عجب و كبر در آنها راهي ندارد و به همين دليل غالبا ديده نميشوند و آثارشان پيداست

از كنارشان ميگذريم - در كنارشان زندگي ميكنيم اما آنها را نمي بينيم بلكه بينهايت آثار مثبت وجودشان است كه بيش از جسم و فيزيكشان بر ما تاثير ميگذارد

و ....... بي نهايت توصيف مشابه

و اما شيشه

اگه خوب به شيشه نگاه كنيم ميبينيم كه صحيح و سلامت ايستاده است و خم به ابرو نمي آورد

اما غافل از اين هستيم كه اين بنده شيشه خدا دائما در معرض بي نهايت تنش هايي است كه مولكول هاي درون آن دائما بر هم وارد ميكنند

شيشه در درون خود دائما تحت فشارها و نيروهاي مختلفي از جمله - سرما ، گرما ، نيروهاي باد ، وزن ، فشار و ... است

اما خم به ابرو نمي آورد و هيچ اثري از اين همه تنش هاي درون خود را

به ما رخ نمي نماياند

نمي گذارد ناراحتي و فشار هاي دروني خود به ظاهر خود منتقل شود

چه آستانه تحمل بالايي

حتي فرسودگي درونيش را نميشود ديد

با اين همه زيبايي و توانايي - اما ظاهري ساده دارد - رخ نمي نماياند - فريبنده و دل ربا نيست - رنگارنگ و تيره و كدر  نيست

صاف و ساده و بي رنگ است

صداقت را ميتوان در آن ديد

مظهر عشق و وفاداري است

و از همه مهم تر ديده نميشود و از آن ميشود عبور كرد و وراي آن را ديد

بدون آنكه رخ بكشد و تظاهر و ريا كند

اما - اما

آستانه تحمل شيشه هم چون انسان شكست دفعي است و وقتي بشكند ديگر سخت است كه آن را به حالت اول درآورد

مواظب باشيم شيشه وجودمان نشكند

و من بعد شيشه را يكي مظاهر زيباي هستي بنگريم

چشمها را بايد شست

جور ديگر بايد ديد

اميد – بهار 1386